نوشته های اروند سبزغلامی
شاید هر نوشتهای، قصهی یک کسی باشد...
نوشته های اروند سبزغلامی
شاید هر نوشتهای، قصهی یک کسی باشد...درباره من
سرزمین هر آدمی، یک خانهی غربت دارد. که در مالکیت هیچ کسی نیست، که جای هیچ کسی نیست. مکان اَمنِ تنهایی آدمیست. دیوار به دیوار خانهاش آیینهست و او میپندارد که خود را دارد. که از خودش فقط خودش باقی میماند. آنجاست که خود را میبیند و به یقین میرسد که غریب است. که برای اینجا و اکنون نیست و در نهایت نخواهد بود و نیست. که غربت مِلکِ آبا و اجدادی آدم است. که غربت همه دارایی من است.
ادامه...
آمار : 1938 بازدید
Powered by Blogsky
شعر اهواز
میبینمت
در میان سایهی غروب خورشید رود
میجویمت
توی بازار مروی خیابان کیانپارس
میخواهمت
اواسط پل پیرمرد سپید
میچینمت
از میان خارهای درخت کنار
میبویمت
وسط گلهای کاغذی محلهی زیتون
میگیرمت
کنار سچه؛ قبل از کشیدن ترمز قطار
میبوسمت
زیر باران عربی آسمان بهار
میسپارمت
به خلیج؛ وقتی رفتهام پیش از اینها از اهواز!
-
شاعر: حسین (اروند) سبزغلامی
-
اگر اهل شعر هستی: